تنهايي
مترسك!
دستهايت را بيش از اين باز نكن....
كسي تو را در آغوش نمي گيرد.
هميشه ايستادگي تنهايي مي آورد.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۰ ساعت ۳ ب.ظ توسط پونه
|
نجواي تنهايي
...در اين ديار خسته كش ديگر بريده نفسم...
دانه ی انار ملس من، حرفهايي هست كه بهتره بمونه براي من تا اناری كه پيشونيشو خوندم و همه گذشته و آيندهشو ديدم و خيلي دوسِش دارم، بيشتر از اين فكرش درگير و ناراحت نشه. حرفهايي كه دفن ميشن. . . راستي نميدونم اعتراف كردي يا نه.هنوز هم ميترسي . . . ؟
نوشتههای پیشین
- مهر ۱۳۹۸
- شهریور ۱۳۹۸
- مهر ۱۳۹۷
- آبان ۱۳۹۶
- دی ۱۳۹۵
- مرداد ۱۳۹۵
- تیر ۱۳۹۵
- فروردین ۱۳۹۵
- آبان ۱۳۹۴
- تیر ۱۳۹۴
- اردیبهشت ۱۳۹۴
- بهمن ۱۳۹۳
- دی ۱۳۹۳
- مهر ۱۳۹۳
- شهریور ۱۳۹۳
- خرداد ۱۳۹۳
- دی ۱۳۹۲
- آذر ۱۳۹۲
- مرداد ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- شهریور ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- آرشيو